Изҳор

“Изҳор” сўзи “баён қилиш” ва “билдириш” маъносини ифодалайди.
Истилоҳда эса, ҳарфларни махражидан ғуннасиз талаффуз қилиш тушунилади.
Ғунна димоғдан чиқадиган товушдир.
Изҳор деб сукунли нун ёки танвин изҳор ҳарфларидан бирига йўлиққанида нунни билдириб, ғуннасиз талаффуз қилишга айтилади.
Изҳор ҳарфлари олтита:

ه خ ح غ ع ء

Бу ҳарфларнинг товушлари ҳалқумдан чиққани учун “ҳалқум ҳарфлари” дейилади.
Изҳор бир ёки икки сўзда бўлади. Мисол:

Танвин | Сукунли нун | Ҳарф | №
Икки сўзда | Бир сўзда
عَذَابٌ ألِيم | مَنْ أعْطى | يَنْئَوْن | ء | 1
سَواءٌ عَلَيْهِم | مِنْ عَلَق | أنْعَمْت | ع | 2
إلهٌ غَيْر | مِنْ غِسْلِين | فَسَيُنْغِضُون | غ | 3
عَلِيمٌ حَكِيم | مَنْ حَاد | وَانْحَر | ح | 4
عَلِيمٌ خَبـير | مَنْ خَشِي | وَ الْمُنْخَنِقَة | خ | 5
قوْمٍ هَاد | مَنْ هَاجَر | يَنْهَوْنه | ه | 6