57. Таъзия билдирганда айтиладиган дуо
( إِنَّ لِلَّهِ مَا أَخَذَ، وَلَهُ مَا
أَعْطَى، وَكُلُّ شَيْءٍ عِنْدَهُ بِأَجَلٍ مُسَمًّى … فَلْتَصْبِرْ
وَلْتَحْتَسِبْ ) .

1 – Албатта, олгани
хам, бергани
хам Аллохнинг
ўзиники. Хар бир нарса Унинг
хузурида маълум мухлат
билан (белгиланган)дир. Сабр килгин, Унинг
хузуридаги ажру савобни умид
эт. (Бухорий ва Муслим ривояти).
К
уйидагича айтса
хам яхши:
وَإِنْ قَالَ : ( أَعْظَمَ اللَّهُ أَجْرَكَ،
وَأَحْسَنَ عَزَاءَكَ، وَغَفَرَ لِمَيِّتِكَ ) فَحَسَنٌ .

2 – Аллох
ажрингни улуг, сабрингни (чиройли) гўзал килсин! Вафот этган кишингни
магфират этсин. (Нававий келтирган).
<< аввалги